1874 - mieszkańcy Staszyc i Opiesina po otrzymaniu zezwolenia od władz szkolnych wykupili i wyremontowali budynek dla szkoły. Językiem wykładowym był rosyjski a nauczycielem przez 20 lat był Waldhauzer, później Heling, Kumf i Gnieźnieński.
 

1914/45 - w tych latach szkołę prowadził Karol Rodewald, szkoła była dwuklasowa.

1942 - szkołę przeniesiono do wyremontowanego budynku pofabrycznego.

1948 - zwiększyła się ilość klas i kadry nauczycielskiej.

1951 - szkoła stała się filia Szkoły Podstawowej Nr 3 w Zduńskiej Woli.

01.09.1956 – usamodzielnienie się szkoły, z każdym rokiem rośnie liczba uczniów i budynek jest za mały.

1958 – powołanie Komitetu Rozbudowy Szkoły
 

  01.09.2003 – uroczyste rozpoczęcie nowego roku szkolnego połączone z otwarciem nowej sali gimnastycznej.
01.09.2003 – Biblioteka otrzymała nowe pomieszczenie, połączone z czytelnią.
09.01.2006 – Rada Pedagogiczna podjęła uchwałę o działaniach zmierzających do nadania szkole sztandaru. Wystąpienie do Organu prowadzącego szkołę z wnioskiem o nadanie sztandaru.
01.09.2010 – szkoła otrzymała pracownię komputerową Mekintosz 01.09.2014 – otwarcie nowego bloku szkolnego ze stołówką, świetlicą, nowymi klasami i gabinetami

Patron Szkoły Podstawowej nr 7

WŁADYSŁAW BRONIEWSKI
(1897-1962)

"Mnie ta ziemia do innych droższa ...."

---

Urodził się 12 grudnia 1897 roku w Płocku, w rodzinie o szlacheckich i powstańczych tradycjach. Jako gimnazjalista (w latach 1906 - 1915) zaangażował się w działalność grup związanych z, kierowaną przez Józefa Piłsudskiego, PPS - Frakcją Rewolucyjną; należał do Związku Strzeleckiego oraz Polskiej Organizacji Niepodległościowej. W tym czasie miał już za sobą pierwsze próby poetyckie, które ukazały się na łamach, prowadzonego przez Broniewskiego, skrajnie lewicowego, czasopisma "Młodzi idą". W roku 1915 przerwał naukę i pod pseudonimem "Orlik" wziął udział w walkach na Wołyniu, a po odmowie podpisania traktatu pokojowego z Austrią, został osadzony w Szczypiornie. Po wojnie zapisał się na Uniwersytet Warszawski; po roku przerwał studia, by wziąć udział w walkach na Wschodzie z Ukraińcami oraz Rosjanami, za które otrzymał Virtuti Militari oraz (czterokrotnie) Krzyż Walecznych. Początkowo sympatyzował z Piłsudskim, jednak po zamachu na Gabriela Narutowicza jego poglądy zradykalizowały się; po powrocie na studia zapisał się do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, nieco później przechodząc do jej najbardziej radykalnego skrzydła - "Życia". W roku 1923 wysłał redaktorowi awangardowej "Zwrotnicy" - Tadeuszowi Peiperowi - poemat "Ostatnia wojna". Dwa lata później wydał swój pierwszy tomik o tematyce rewolucyjno-proletariackiej - "Wiatraki". W tym czasie zbliżył się do Skafandra - został sekretarzem redakcji "Wiadomości Literackich". Literackich roku 1927 wydał "Dymy nad miastem", które stanowią zapis społeczno-politycznych przekonań poety. Do wybuchu wojny angażuje się w polskie życie literackie oraz wydaje dwa zbiorki: "Troska i pieśń" (1932) oraz, będący już zapowiedzią zbliżającego się konfliktu wojennego, "Krzyk ostateczny" (1938). Tuż przed wybuchem wojennej zawieruchy opublikowano głośny utwór poety - "Bagnet na broń"; w roku 1943 zostaje wydany patriotyczny tomik pod tym samym tytułem. W maju 1940 zostaje osadzony w więzieniu na Łubiance wraz z przyjaciółmi: Janem Hemplem oraz Aleksandrem Watem, potem przewieziono go do Ałma-Aty i uwolniono w sierpniu roku 1941. W następnym roku wstąpił do, tworzonej na terenie ZSRR, armii gen. Andersa. W jej szeregach walczył w Palestynie i Iranie. W 1945 roku ukazuję się "Drzewo rozpaczające" - zbiór powstały pod wpływem fałszywej informacji dotyczącej śmierci żony - więźniarki obozu w Oświęcimiu, która umarła dwa lata później. W roku 1951 wydał zbiór utworów, w większości opiewających system stalinowski, pt. "Nadzieja" ("Słowo o Stalinie"). Ton refleksyjno-liryczny dochodzi do głosu w będącym zapisem osobistej tragedii - śmierci córki, tomie "Anka", nawiązującym do "Trenów" Jana Kochanowskiego. Ostatnie wiersze skupiają się wokół zagadnień przemijania, śmierci i choroby - raka krtani. Umarł 10 lutego 1962 roku w Warszawie. Broniewski był także tłumaczem, głównie literatury niemieckiej (B. Brecht) i rosyjskiej (F. Dostojewski, A. Tołstoj, M. Gogol).

 

Dyrektorzy Szkoły Podstawowej nr 7

  Zygmunt Nowicki 1945 – 1948
Jan Michalski 1948 – 1951
Wacław Grondys 1956 – 1960
Józef Mizerski 1960 – 1977 Maria Goździk 1977 – 1989 Urszula Raniszewska (p.o. dyr.) 2009 – 2010 Grzegorz Włodarczyk 1989 – 2009, 2010 – do chwili obecnej   Nauczyciele, którzy pracowali w Szkole Podstawowej nr 7 Barylska Teresa
Chrzanowska Wiesława
Ciesielska Iwona
Czyżyk Andrzej
Dębkowska Janina
Dębkowska Zofia
Endler Krystyna
Goździk Maria
Górska Teresa
Gwiazdowska Maria
Janowski Bolesław
Jaros Helena
Kona Maria
Kosztowna Maria
Kowalska Anna
Marczak Helena
Michalski Jan
Niciejewska Aniela
Niedźwiecka Halina
Ośródek Bogumiła
Owczarek Antoni
Paprocka Krystyna
Pawelska Teresa
Pielizg Anna
Pokornowska Stanisława
Radzik Zbigniew
Rakowski Henryk
Rosiński Ryszard
Rychlewska Anna
Sowijak Zofia Strzała Elżbieta
Strzyżewska Wiesława
Ślepak Zofia
Tasaż Teresa
Telenga Anna
Ukleja Józef
Witczak Feliks
Źródlak Danuta